auttamon

“ ไฟฝัน... วันเยาว์ ” เรียบเรียง ประภัสสร เสวิกุล ผมเคยเห็นหนังสือเล่มนี้หลายครั้งที่ร้านหนังสือที่ผมมักจะแวะไปหาซื้อหนังสือใหม่ๆ เห็นขึ้นป้ายไว้ว่าหนังสือขายดี ผมไม่รู้จักผู้เขียนมาก่อน และด้วยคิดว่าคงเป็นเรื่องประวัติคนดัง ที่เล่าถึงชีวิตที่ผ่านมาทั่วๆ ไป คงไม่มีอะไรแตกต่าง แต่ยอดพิมพ์ก็เพิ่มขึ้นเป็นครั้งที่สอง และสาม แต่ก็ไม่สามารถเรียกความสนใจของผมได้ วันหนึ่งเข้าไปอ่านเรื่องราวในเว็ปบอร์ด ของคุณประภัสสร เสวกุล ที่บอกว่าเป็นคนเรียบเรียงเรื่องนี้เอง ก็ให้แปลกใจเหมือนกันว่านักเขียนที่เราชื่นชอบเป็นคนเรียบเรียง ผมออกจากร้านหนังสือแค่มองผ่าน หนังสือที่ขึ้นอันดับ และขายดี แต่ไม่มีอะไรกระตุ้นต่อมผมได้ ผมนั่งๆ นอนๆ อยู่ที่บ้าน ไปรษณีย์มาส่งจดหมาย มีซองอะไรมาให้ด้วย ผมแกะออกอ่านเพื่อนคงส่งหนังสือมาให้แน่ๆ เลย เพราะหลายครั้งเพื่อนผมมักจะส่งหนังสือมาให้เสมอ ผมแกะออกดูเป็นหนังสือ “ ผมจะเป็นคนดี ” ให้แปลกใจ เพื่อนเข้ากำชับในจดหมายว่าเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับชีวิตในต่างจังหวัดสมัยสงครามโลกครั้งที่ สอง อ่านแล้วได้ความรู้เรื่องราวสมัยก่อนดี อยากให้ผมได้อ่าน ผมอ่านไปสองสามหน้...

หากถามว่าได้อะไรจากหนังเรื่องนี้ คงต้องขอบอกก่อนว่าผมเองเป็นคนชอบดูหนังเหมือนกัน จำได้สมัยที่มี วิดีโอ ผมมักเช่าหนัง 4-5 ม้วนทุกครั้ง แต่ไม่รู้ว่าด้วยอะไรหลายอย่างทำให้ผมไม่ได้ดูหนังบ่อย หมายถึงหนังในโรงภาพยนตร์ ผมจำได้ว่าเรื่องแรกที่จำได้เพราะไปดูกับที่บ้าน ไปกันเกือบทั้งบ้าน ยกเว้นเตี่ยที่ไม่ได้ไป ดูที่ในตลาดปากน้ำ (สมุทรปราการ) ชื่อโรงหนังราชา กับอีกโรงที่เจ้งไปแล้ว ในสมุทรปราการจะมีโรงหนังอยู่สองแห่งในสมัยนั้น โรงหนังราชาราคาค่าบัตรจะไม่แพงเท่าอีกโรง ผมจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร แต่จะหรูหรากว่าโรงหนังราชา ไม่เหมือนตอนนี้ที่มีโรงหนังในห้าง บั๊กซี โลตัส เลยมาหน่อยที่ซีคอน เสรี มากมายไปหมด รวมถึงราคาด้วยที่แพงไปตามสถานที่ด้วย ในตอนนั้นผมจำไม่ได้ว่า 20 บาท หรือ 40 บาท เรื่องที่ไปดูในตอนนั้น ชื่อเรื่อง “ น้ำพุ ” ที่เล่นโดยอำพล ลำพูน ทำให้ผมติดสไตล์ทั้งการแต่งตัว ที่ต้องใส่สร้อยดินเผาเป็นแถบคล้ายกับจับปิ้ง รวมถึงการพูด ที่ต้องลงท้ายด้วยคำว่า “ ฮะ ” แทนคำว่าครับ ในบ้างครั้งยังติดมาถึงทุกวันนี้ มาฟังอีกที รู้สึกว่าไม่ค่อยจะแมนเท่าไหร่ แต่คงเป็นด้วยอิทธิพล หรือการเรียนแบบ ซะมากกว่า คงไม่ผิดที่เร...

ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยได้เดินเล่นตามห้างสรรพสินค้าบ่อยนัก หากไม่ได้นัดเจอกับเพื่อนๆ ยิ่งอากาศร้อนๆ อย่างนี้การได้หลบพักร้อนในห้างที่มีแอร์เย็นๆ ได้มองดูสิ่งของเพลินๆ (ถึงแม้นจะไม่ได้ซื้อหาก็ตามที) เป็นการลงแรงที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไรทั้งสิ้น แถมประหยัดอีกโข ผมเดินดูข้าวของที่นำมาวางขายมีทุกสิ่ง เรียกว่าตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบก็ว่าได้ ข้าวของที่เห็นหนาตาหน่อยจะเป็นของผู้หญิง ว่ากันว่าสำหรับผู้หญิง การได้เดินเลือกซื้อของเป็นสุดยอดของการพักผ่อนอีกรูปแบบหนึ่งในการผ่อนคลายยิ่งถ้าได้สิ่งของที่ตัวเองคิดว่าราคาไม่สูง ได้ต่อรอง ไปๆ มาๆ เมื่อรวมกันก็ไม่น้อยทีเดียว ด้วยเหตุนี้กระมั่งข้าวของต่างๆ จึงมีแต่ของใช้ผู้หญิงเป็นส่วนมาก ผมได้ยินเสียง จะเรียกว่าเสียงตะโกน หรือเสียงเชียร์ก็ไม่แน่ใจ แต่รู้สึกว่าดังจนผมเองอดไม่ได้ที่จะเดินไปหาทางต้นเสียงร้องเรียกนั้น “ เมย์ ” ที่แท่นหน้าผาจำลอง สูงประมาณตึกสามชั้นกว่าๆ มีเด็กผู้หญิง ตัวเล็กๆ กับเด็กผู้หญิงอีกคนที่โตขึ้นมาอีกหน่อย กำลังปีนป่ายหน้าผาจำลองที่ทางห้างนำมาจัดกิจกรรม มีคงมุงดูกันพอประมาณ ผมก็มองว่าไม่แปลกอะไรเพราะทางห้าง ก็จัดกิจกรรมหลากหลายรูปแ...

หลังเลิกงานผมกับเพื่อนๆ จะแวะหาอะไรเย็นๆ ดื่มกันตามประสา หรือหาเรื่อง อ้างว่ากลับบ้าน เวลานี้รถยังติดอยู่ รอให้รถบางเบากว่านี้อีกสักนิด เป็นชีวิตปกติไปเสียแล้ว หากวันไหนกลับถึงบ้านไวเหมือนจะไม่คุ้นเคยกับเส้นทางเอาเสียเลย การจารจรที่วุ่นวายทำให้เรามีเวลาให้กับคนในครอบครัวน้อยลง แต่สำหรับผมไม่เสียทีเดียว อย่างน้อยผมก็ได้นั่งอ่านหนังสือ มีเวลาอยู่กับตัวเอง คิดและตรึงตรองอะไรบางอย่างรวมถึงงานที่จะต้องทำ งานดีๆ บางทีก็คิดได้ระหว่างนั่งรถเมล์ แต่ถ้าเราเร่งรีบที่จะไปถึงจุดหมายคงทุรนทุรายไม่ใช่เล่น รถที่ติดอย่างไรสาเหตุ การขุด ซ่อม ก่อสร้าง ผมไม่เคยเห็นว่าจะมีสักวันที่สองข้างทางที่ผมผ่านมาหลายปี จะว่างเว้นจากการ ขุด ซ่อม สร้าง เอาเสียเลย หรือมันได้กลายเป็นนโยบายสำหรับคนบางกลุ่ม บางพวกไปเสียแล้ว จะมีไหมวันที่ถนนว่างเว้นจากสิ่งดังกล่าว (เจ้าพระคุณ โอมเพี้ยง) ร้านที่ผมนั่งกับเพื่อนๆ เป็นร้านอาหารอีสานที่ตั้งริมฟุตบาท ราคาไม่แพง จะได้สบายกระเป๋า หากมีสตางค์มากขึ้นมาหน่อยในสิ้นเดือน ร้านแบบนี้จะเป็นตัวเลือกอันดับรองๆ ลงไป เมื่อใกล้ปลายเดือนจึงกลับมาเจอกันอีกครั้ง จนเจ้าของร้านที่สนิทคุ้นเคย แซ่ว...

ป้ายรถเมล์ป้ายนี้จะเป็นป้ายสุดท้าย ที่ผมจะลงรถเมล์เป็นประจำเพื่อแล้ว เดินอีก เข้าซอยไปอีกทอดหนึ่งจึงถึงที่ทำงาน แรกๆ ก็ไม่ได้สนใจอะไร เมื่อรถรถเมล์ได้ ก็เดินจ้ำๆ เห็นคนรอรถเมล์ไม่กี่คน แต่ทุกวันก็มีบางสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่าขาดอะไรบางขาดหายไป ไม่ใช่ป้ายรุเมล์หายไปไหนหรือคนที่ผมมองไว้ไม่มาคอยรถเมล์ แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ใช่แล้วชีวิตเล็กๆ แต่ไม่ใช่มนุษย์ มันจะนอนหมอบอยู่ใกล้ๆ กับที่นั่งรอรถเมล์ ขนสีน้ำตาลอ่อน ปอกคอสีน้ำเงินนั่งหมอบเหมือนรอใครมากกว่าที่นั่งหมอบรอรถเมล์ ทุกครั้งเมื่อผมลงรถเมล์ที่ป้ายแห่งนี้ ก็ให้รู้สึกสงสัยเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะเป็นเรื่องของหมา คนอย่างผมไม่จำเป็นจะต้องรู้ แต่ผมก็อดไม่ได้ตามนิสัยคนอยากรู้เรื่องหมา ดูจากลักษณะท่าหมอบแล้วคงเป็นหมาที่มีการศึกษาเหมือนกัน สายตาของมันมองคนที่ลงรถเมล์เหมือนกับว่ารอคอยบางอย่าง ทำให้ผมอดคิดเล่นไม่ได้ว่า หรือว่ามาคอยเจ้าของ ที่สั่งมันให้คอย หรือว่าคอยเจ้าของที่ไม่เคยกลับมา... (คิดไปโน้น) เจ้าของอาจจะประสบอุบัติเหตุแล้วทำให้มันต้องมาคอยเจ้าของที่ไม่มีวันกลับมา คอย คอย และคอย หรือว่ามันไม่มีอะไรทำ แต่ผมดูแล้วมันน่าจะหาอะไรเ...

แลนซ์ อาร์มสตรอง เรื่องของกำลังใจ... มี่ใช่จักรยาน It’s not about the bike My journey back to life แลนซ์ อาร์มสตรอง และ แชลสี เจนกินส์ : เขียน เกริกฤทธิ์ นานา : แปล ผมก็แค่รู้จัก แลนซ์ อาร์มสตอง ในฐานะนักขี่จักรยานทางไกลที่ชนะรายการตูร์ เดอ ฟอร์ง เท่านั้นไม่รู้จักอะไรมากกว่านั้น ที่ทำให้ผมรู้จักมากกว่านั้น เห็นจะเป็นสายรัดข้อมือสีเหลืองๆ ที่ฮิตๆ ในบ้านเราอยู่ช่วงหนึ่ง เขาทำเพื่อหาเงินทุนเข้าในมูลนิธิโรคมะเร็ง (ส่วนของเรียนแบบก็หาทุนเข้ากระเป๋าตัวเองไปตามระเบียบเช่นกัน) เรื่องของกำลังใจ... ไม่ใช่จักรยาน เป็นชื่อหนังสือเกี่ยวกับประวัติแลนซ์ อาร์มสตอง ตั้งแต่วัยเด็ก จนถึงปัจจุบัน เรื่องราวต่างๆ และที่เป็นจุดหักเหชีวิตของเขากับการผจญกับโรคร้าย (มะเร็ง) และการต่อสู้เพื่อกลับมาบนหลังอานจักรยานอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่จักรยานจริงๆ การที่คนๆ หนึ่งที่แข็งแรงเอามากๆ ประสบกับโรคร้าย มันย่อมไม่ธรรมดาเลยที่จะทำใจให้ยอมรับได้ และไม่ใช่ธรรมดาเลยที่จะข้ามผ่านไปได้เช่นกัน นี่คงเป็นคู่มือฉบับสร้างกำลังใจเพื่อต่อสู้กับสิ่งต่างๆ รวมถึงโรยร้ายด้วยก็ว่าได้ แลนซ์ เล่าว่าชีวิตในวัยเด็กของเขา ไม่ได้คาบช้อนเ...

เมย์ สู้ สู้... ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยได้เดินเด่นห้างสรรพสินค้าบ่อยนัก อากาศร้อนๆ อย่างนี้การได้หลบพักร้อนในห้างที่มีแอร์เย็นๆ ได้มองดูสิ่งของ (ถึงแม้นจะไม่ได้ซื้อหาก็ตามที) เป็นการลงแรงที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไรทั้งสิ้น แถมประหยัดอีกโข ผมเดินดูข้าวของที่นำมาวางขายมีทุกสิ่ง เรียกว่าตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบก็ว่าได้ ข้าวของที่เห็นหนาตาหน่อยจะเป็นสิ่งของผู้หญิง ว่ากันว่าสำหรับผู้หญิง การได้เดินเลือกซื้อของเป็นสุดยอดของการพักผ่อนอีกรูปแบบหนึ่งในการผ่อนคลายยิ่งถ้าได้ของที่ตัวเองคิดว่าราคาไม่สูง ได้ต่อรอง ไปๆ มาๆ เมื่อรวมกันก็ไม่น้อยทีเดียว ด้วยเหตุนี้กระมั่งข้าวของต่างๆ จึงมีแต่ของใช้ผู้หญิงเป็นส่วนมาก ผมได้ยินเสียง จะเรียกว่าเสียงตะโกนหรือเสียงเชียร์ก็ไม่แน่ใจ แต่รู้สึกว่าดังจนผมเองเดินไปหาทางต้นเสียงเรียกชื่อนั้น “ เมย์ ” สิ่งที่ผมได้เห็น แท่นหน้าผาจำลอง ที่มีเด็กผู้หญิง อายุประมาณแปดขวบ กับเด็กผู้หญิงอีกคนที่โตขึ้นมาอีกหน่อย กำลังปีนป่ายหน้าผ้าจำลองที่ทางห้างนำมาจัดกิจกรรม มีคงมุงดูกันพอประมาณ ผมก็มองว่าไม่แปลกอะไรเพราะทางห้าง ก็จัดกิจ...