ดูหนังดูละครแล้วย้อนดูตัวเอง

เมย์ สู้ สู้...

ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยได้เดินเด่นห้างสรรพสินค้าบ่อยนัก อากาศร้อนๆ อย่างนี้การได้หลบพักร้อนในห้างที่มีแอร์เย็นๆ ได้มองดูสิ่งของ (ถึงแม้นจะไม่ได้ซื้อหาก็ตามที) เป็นการลงแรงที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไรทั้งสิ้น แถมประหยัดอีกโข

ผมเดินดูข้าวของที่นำมาวางขายมีทุกสิ่ง เรียกว่าตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบก็ว่าได้ ข้าวของที่เห็นหนาตาหน่อยจะเป็นสิ่งของผู้หญิง ว่ากันว่าสำหรับผู้หญิง การได้เดินเลือกซื้อของเป็นสุดยอดของการพักผ่อนอีกรูปแบบหนึ่งในการผ่อนคลายยิ่งถ้าได้ของที่ตัวเองคิดว่าราคาไม่สูง ได้ต่อรอง ไปๆ มาๆ เมื่อรวมกันก็ไม่น้อยทีเดียว ด้วยเหตุนี้กระมั่งข้าวของต่างๆ จึงมีแต่ของใช้ผู้หญิงเป็นส่วนมาก

ผมได้ยินเสียง จะเรียกว่าเสียงตะโกนหรือเสียงเชียร์ก็ไม่แน่ใจ แต่รู้สึกว่าดังจนผมเองเดินไปหาทางต้นเสียงเรียกชื่อนั้น “เมย์”

สิ่งที่ผมได้เห็น แท่นหน้าผาจำลอง ที่มีเด็กผู้หญิง อายุประมาณแปดขวบ กับเด็กผู้หญิงอีกคนที่โตขึ้นมาอีกหน่อย กำลังปีนป่ายหน้าผ้าจำลองที่ทางห้างนำมาจัดกิจกรรม มีคงมุงดูกันพอประมาณ ผมก็มองว่าไม่แปลกอะไรเพราะทางห้าง ก็จัดกิจกรรมหลากหลายรูปแบบสำหรับเสริมการขายของทางห้างอยู่แล้ว ผมมองขึ้นไปด้านบน เด็กผู้หญิงที่โตกว่าขึ้นไปถึงด้านบนแล้วแตะกระดิ่ง เจ้าหน้าที่ที่ถือสายเชือกปล่อยโรยตัวลงมา ยังคงเหลือแต่น้องเมย์ ที่ไปได้สักเรียกว่าเกือบถึง เธอพยายามหาช่องทางที่จะขึ้นไปด้านบนสุดให้ได้ ผมเองก็มองๆ ดู ทำทางว่าจะไปทางด้านอื่น คิดว่าแกคงไปไม่ไหวก็ลงมาเอง แต่แปลก เธอยังไม่ยอมลง

เมย์ ที่กองเชียร์ด้านล่างเรียกชื่อเธอ...

ด้านล่างส่งเสียงเชียร์เธอเป็นระยะ เธอพยายามหาช่องทางเส้นใหม่ แต่ดูเหมือนร่างกายของแกไม่อำนวย ก็เด็กแค่อายุแปดขวบ แถมเป็นเด็กหญิง ผมเชื่อว่าเมื่อเธอขึ้นไปอยู่บนนั้น การมองของเธอไม่ได้กว้างพอที่จะเห็นช่องทางที่แกสามารถขึ้นไปด้านบน เห็นพี่เลี้ยงหรือผู้ปกครอง ตะโกนจากชั้นสองของห้างบอกแกว่าให้ไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งก็ดูว่าแกก็พยายามอย่างที่แนะนำ แต่ดูเหมือนมือเล็กๆ ที่เกาะอยู่จะเหลือกำลังน้อยเกินกว่าที่จะทำได้

น้องเมย์จับอยู่ที่ก้อนหิน พยายามรวบรวมสมาธิ ขาสองข้างยืนอยู่บนก้อนหิน แกปล่อยมืออีกข้างหนึ่งอ้อมไปด้านหลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแป้งฝุ่น แกทำอย่างนี้กับมืออีกข้าง

ผมไม่รู้ว่าแกอยู่บนนั้นนานเท่าไหร่ ผมเผอเรีกยชื่อ เมย์ ตามเสียงกองเชียร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ในใจก็บอกว่าให้แกลงมาได้แล้ว แต่อีกส่วนก็อยากให้แกได้รู้ถึงรสชาติของความพยายามมันควรเป็นสิ่งตอบแทนแกบ้าง กับความมุมานะ ความอดทน ที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ต้องเอาชนะ ความกลัว กำลัง และเสียงเชียร์ ผมไม่แน่ใจว่าถ้าไม่มีเสียงเชียร์เธอยังจะสามารถโหนตัวอยู่บนนั้นนานได้ขนาดนี้หรือเปล่า

หลังจากหยิงแป้งแกพยายามโหนตัวเพื่อจับก้อนหินที่อยู่เหนือศรีษะแก เสียงทุกคนในรอบๆ นั้นลุ้นไปตามน้องเมย์ พลาด ผมได้ยินเสียงหายใจรอบข้างผมที่เพื่มจำนวนมากขึ้นกว่าที่ผมยืนครั้งแรก

ผมจำได้ว่าแกพยายามโหนตัวอยู่สองสามครั้ง ทุกครั้งก็จะมีเสียงเชียร์ให้กำลังใจให้ได้ยิน

น้องเมย์ได้ทำสิ่งที่อยากทำ ถึงแม้นจะไม่ใช่ชัยชนะ แต่ทุกคนที่อยู่รอบๆนั้น ที่เห็นเด็กผู้หญิง ตัวเล็กๆ อายุเพียงแปดขวบ โหนตัวอยู่บนหน้าผาจำลอง เวลาที่น้องเมย์อยู่บนนั้นผมคาดว่าคงสักประมาณ 45 นาที ทั้งเหนื่อยทั้งล้า หากเป็นผมเอง ผมคงลงมาเสียนานแล้ว

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังปืนปาย ถูเขาสู้อยู่ เหนือย อ่อนล้า ขาดกำลังใจ ขากเรื่ยวแรงที่จะขึ้นต่อไป จนบางทีผมอยากที่จะปล่อยมือให้หลดออกมา ด้านล่างมิได้มีใครรอผมอยู่ ผมคงเสียชีวิตนับจากตกมาลงสู่พื้นดิน

ทำให้ผมนึกถึงหนังสือเรื่องหนึ่งที่ได้อ่าน เป็นหนังสือภาพลายเส้น มีตัวหนังสือเขียนดัวยลายมืออ่านง่าย ในหนังสือพูดถึงหนอนผีเสื้อ ผมจำได้ว่าชื่อหนอนแก้ว

หนอนแก้วก็เหมือนหนอนทั่วไป ที่วันๆ ไม่ทำอะไรได้แต่เกาะกินใบไม้ จนวันหนึ่งก็เริ่มองเพื่อนหนอนด้วยกันว่าที่เป็นอยู่นี้คืออะไร วิถีของชีวิตหนอนหรืออย่างไร เมื่อคิดได้อย่างนั้นหนอนแก้วจึงลงจากใบไม้ ออกเดินทาง ถึงแม้นไม่รู้ว่าจะไปหนไหน

ระหว่างทางที่เดินก็เห็นหนอนหลายตัวเดินล่วงหน้าไป ก็เดินตามๆ กันไป หนอนแก้วเห็นภูเขาเบื้องหน้า ที่พวกหนอนมุ่งไป เมื่อมองดูอยู่ใกล้ๆ ที่ด้านล่างก็เห็นเหล่าหนอนทั้งหลายต่างปีนปายขึ้นไป หนอนแก้วเห็นเช่นนั้นก็ปีนขึ้นไปบ้าง

หนอนแต่ละตัวเบียดเสียดยัดเยียดกันขึ้นไป บางตัวล่วงลงมาด้านล่าง บางตัวอดทนไม่ไหว ก็ตกลงมาก น้อยแก้วพยายามถามหนอนตัวอื่นๆ ว่าขึ้นไปทำอะไรที่ด้านบน แต่คำตอบที่ได้ไม่ได้ทำให้หนอนแก้วเข้าใจ บางตัวก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องขึ้นไป เมื่อเห็นว่านี่ไม่ใช่คำตอบ หนอนแก้วจึงลงมา ระหว่างทางกลับก็เห็นหนอนตัวอื่นๆ มุ่งมาที่หนอนแก้วจากมา

หนอนแก้วหลบอยู่ในพงหญ้านอนหลับ.... ร่างคอย... ปรับเปลี่ยน จากหนอน กลายเป็นดักแด้....และแล้ว

.....ผีเสื้อแสนสวยก็สยายปีก บินขึ้นส่งท้องฟ้า โฉบเฉี่ยวไปมาท่ามกลางแสงแดด ท่ามกลางมวลหมู่ไม้

ผีเสื้อแสนสวยจำได้แต่เพียงเลือนล่างเมื่อมองเห็นกลุ่มหนอนปีนป่ายอยู่ด้านล่าง ผีเสื้อมองด้วยความแปลกใจ ไม่เห็นมีสิ่งใดที่กองนั้นนอกจากเหล่าหนอนที่ปีนป่าย

ผีเสื้อร่อนลงดื่มกินน้ำหวานที่เกสรดอกไม้สีสด.......