เดินอีก เข้าซอยไปอีกทอดหนึ่งจึงถึงที่ทำงานแรกๆ ก็ไม่ได้สนใจอะไร เมื่อรถรถเมล์ได้ ก็เดินจ้ำๆ เห็นคนรอรถเมล์ไม่กี่คน แต่ทุกวันก็มีบางสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่าขาดอะไรบางขาดหายไป ไม่ใช่ป้ายรุเมล์หายไปไหนหรือคนที่ผมมองไว้ไม่มาคอยรถเมล์ แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ใช่แล้วชีวิตเล็กๆ แต่ไม่ใช่มนุษย์ มันจะนอนหมอบอยู่ใกล้ๆ กับที่นั่งรอรถเมล์
ขนสีน้ำตาลอ่อน ปอกคอสีน้ำเงินนั่งหมอบเหมือนรอใครมากกว่าที่นั่งหมอบรอรถเมล์ ทุกครั้งเมื่อผมลงรถเมล์ที่ป้ายแห่งนี้ ก็ให้รู้สึกสงสัยเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะเป็นเรื่องของหมา คนอย่างผมไม่จำเป็นจะต้องรู้ แต่ผมก็อดไม่ได้ตามนิสัยคนอยากรู้เรื่องหมา
ดูจากลักษณะท่าหมอบแล้วคงเป็นหมาที่มีการศึกษาเหมือนกัน สายตาของมันมองคนที่ลงรถเมล์เหมือนกับว่ารอคอยบางอย่าง ทำให้ผมอดคิดเล่นไม่ได้ว่า หรือว่ามาคอยเจ้าของ ที่สั่งมันให้คอย
หรือว่าคอยเจ้าของที่ไม่เคยกลับมา... (คิดไปโน้น)
เจ้าของอาจจะประสบอุบัติเหตุแล้วทำให้มันต้องมาคอยเจ้าของที่ไม่มีวันกลับมา คอย คอย และคอย
หรือว่ามันไม่มีอะไรทำ แต่ผมดูแล้วมันน่าจะหาอะไรเล่นได้ดีกว่านั่งหมอบนิ่งๆ มองหาอะไรอย่างนี้
หรือว่ามันคอยรถเมล์เพื่อไปทำธุระก็ได้ แล้วผมก็เห็นมันหมอบอยู่ทำไมมันไม่ยืนเพื่อจะได้เห็นรถเมล์ได้ไกล โบกใกล้เมล์จอดไม่ทัน จะไม่ได้ขึ้นเสียเวลาเปล่าๆ
หรือว่ามันเป็นหมาขอทาน แต่ผมก็ไม่เห็นกระป๋องตั้งอยู่ข้างหน้ามัน แล้วดูมันออกจะหยิ่งๆ อยู่ด้วย มันคงมีศักดิ์ศรีของชาติหมาอย่างมันก็ได้ ถึงมันจะเป็นหมาพันทาง แต่ก็ไม่จำเป็นจะต้องขอใครกิน
ผมก็ไม่รู้เป็นอะไรทำไมสนใจเรื่องหมาๆ แต่ผมว่ามันมีประเด็นที่น่าสนใจดีเหมือนกัน คิดดูซิคนเราหาลองมาคอยใครสักคนทุกวัน ในเวลาเดียวกันตลอด ทุกวัน ทุกวัน จะมีแรง หรือความอดทนเท่าหมาที่ผมเห็นหรือเปล่า แต่ถ้าเป็นการรอคอยที่ว่างเปล่า วันแล้ววันเล่า โดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ วันไหน เวลาไหน ถึงจะเจอคนที่เรารอ มันทรมานนะ (ผมเคยรอแล้ว มันจะบ้าเอา) แล้วเจ้าหมาตัวนี้มันรอใคร หรือว่ามันไม่มีอะไรทำจริงๆ หรือว่ามันเป็นหมาบ้า
ผมนึกอยากจะซื้อขนมไปฝากมันเหมือนกัน อย่างน้อยผมก็อยากแสดงน้ำใจกับมันบ้าง แต่มันคงไม่รับของจากผมอย่างที่บอกไปแล้วดูจากลักษณะของมันแล้วมันไม่ยอมรับอะไรจากใครง่ายๆ ถ้ามันไม่รับผมก็คงเจ็บไว้กินเอง อยากที่สุภาษิตลาวบอกว่า ขนมปังก้อนเดียวโยนให้หมาแดก ถ้าหากหมาไม่แดกก็แดกเสียเอง...
แล้ววันที่ผมรู้สึกบางสิ่งบางอย่างขาดหายไปจากป้ายรถเมล์แห่งนี้ ใช่ผมไม่เห็นเจ้าหมาตัวนั้นที่ป้ายรถเมล์แห่งนี้เสียแล้ว
ในตอนแรกผมคิดว่าผมคงมาถึงสายเกินไปที่จะทักทายกันทางสายตา ทุกครั้งที่ผมลงรถเมล์ผมจะมองทักทายกับมันเสมอ แต่มันไม่ค่อยกล้ามองสบตาผมเท่าไหร่ ดูมันไม่ค่อยชอบคนแปลกหน้าอย่างผมก็เป็นได้ หรือว่าผมมาถึงผิดเวลากว่าทุกวันที่เคย ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ผมจะมาเช้าๆ กว่านี้เพื่อจะได้เจอแกเจ้าหมา ผมบอกกับตัวเอง (ในใจ)
ผมลงทุนตื่นเช้าผิดปกติสำหรับผมที่ไม่เคยตื่นมาเช้าขนาดนี้ ทันที่ที่ผมลงป้ายก็มองหาเจ้าหมา ว่างเปล่า ไม่มีแม้นเงา หมาเจ้าถิ่นทำร้ายมันหรือหมั่นไส้มันหรือเปล่าที่มันมานั่งแอ็กหมาทุกวัน เจ้านายของมันมารับกลับไปแล้วหรือเปล่า หรือว่าขณะที่มันกลับบ้านข้ามถนนแล้วเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตหมา ตายตามเจ้านายไป หรือว่ามันตัดสินใจจบชีวิตหมาเพื่อไปอยู่กับเจ้านายของมัน จะได้ไม่ต้องมานั่งรอ แต่ถ้ามันคิดผิดหละ เจ้านายของมันไม่ได้เป็นอะไรเพียงแต่ย้ายบ้านแล้วไม่ได้ลงป้ายรถเมล์นี้ หรือว่าเจ้านายทิ้งมันเพราะเห็นมันเป็นหมาพันทางอยากได้หมาพันธ์ฝรั่ง เนื่องจากเจ้านายมีสตางค์มากขึ้น ได้เลื่อนขั้น ถ้าหากเลี้ยงหมาพันทางจะโดนสังคมดูแคลน หรือเจ้านายมันซื้อรถแล้ว ไม่นั่งรถเมล์อีกแล้ว เจ้านายจำมันไม่ได้อีกแล้วว่าเคยบอกกับมันให้รถอยู่ที่นี่ ทิ้งมันไว้กับที่ป้ายรถเมล์แห่งนี้ มันจะรถไปอีกนานกว่านี้ไม่ไหวแล้ว ขอลาก่อนกับการรอที่ไร้จุดหมาย
...อี้ดดดด (เสียงรถเบรก) โครม (เสียงชน)
หมาใครวะข้ามถนนไม่ดูรถ (เสียงคนที่ป้ายรถเมล์พูด)
ผมหันไปมองเสียงทางที่มาของเสียงนั้น...
ผมเดินเข้าซอยเพื่อไปทำงาน วันนี้เจ้านายผมคงแปลกใจที่ผมมาทำงานแต่เช้า วันนี้ผมจะเอาขนมปังไส้ (เมธินี) ลูกเกด กินกับกาแฟ
ความคิดเห็น